جان و جهانم

خدا را شکر که از هیچ کس خدایی به ارث نبرده ام.
و آزادم..
و خدایم را دلسوز و مهربان و اندیشمند و شوخ طبع یافته ام..
البته که او نیز گاهی می رنجد و می رود و دوباره باز می گردد.
مدتی ست از حال هم بی خبریم.
گفت به سفری می رود جهت تجدید قوا..
خودش رحم کند به ما..
این پیر پر تفاهم، گاهی عجیب گونه رفتار می کند.
خوشحالم که در نبودش، جهان هنوز پابرجاست...
او هرگز خود را به مخاطره نمی اندازد به خاطر انسانها، و هرگز دست در چاه تاریک نمی کند..
معمولا در شرایطی این گونه، مدتی ناپدید میشود.
خواستم بگویم ما که حالمان خوش است..راستی،
گفته بودن هنر اصلی، هنر فاصله هاست.
امروز، به هر جا که نگاه می کنی، یاد آور ،آن جمله معروف است..
تاکید می کنند برای حفظ فاصله ها..
به گمانم  ما افسرده ترین هنرمند های  قرن خواهیم شد.. 
هنر فاصله ها را رعایت کنید...
هنر فاصله ها اجباری ست...
یکی در گوش آن پیر پر تفاهم بگوید که دل تنگش هستیم.....