باید ادامه داد...

سلام دکتر فربد عزیز.

مرسی برای تمام این مدت کوتاه ، مرسی برای درس ها، برای تجربه ها.

امروز خوابتون و دیدم.

توی خواب انگار همه چیز واقعی بود.

از دوقلو هاتون گفتین. از شیرین کاری هاشون.

منم از اتفاقای که ده ماه پیش برام افتاده بود گفتم،

انگار متوجه سردرگمی من شدید، بهم گفتی، قدم های بزرگ بردار

تو زندگیت.

گفتین، پرواز کن.....

دکتر عزیز، خیلی اذیتت کردیم، مگه نه...

داشتن تون کوتاه بود، چه قدر زود، دیر میشه...

شاید برای دوره های تخصصی دوباره دیدمتون.

کاش، یه بار دیگه، اتفاقی ببینمت تون، گرچه میدونم توی بیداری،

حرفی ندارم بزنم باهاتون.